9 Eylül 2015 Çarşamba

Acı Gerçek

Oysa her geçen gün imdat diye bağırıyordu insanlar ama imdat frenini gereksiz kullananlar cezalandırılırdı. Bu yüzden bazıları suskundu. Bazıları ise kızgın. Toplu taşıma araçlarına doluşuyordu insanlar. Birlikte taşınıyorlar ama asla konuşmuyor yalnızlıklarını bölmüyorlardı. Küçük dünyalarına ne bir şeyin girmesine ne de herhangi bir şeyin çıkmasına izin veriyorlardı. Bencillerdi aynı zamanda. Daha fazla konuşup daha fazla dinlemiyorlardı. Hatta öylesine konuşuyorlardı ki kendi gürültülerini bile bir süre sonra duymamaya başladılar. Eskiden biri konuşurken dinleyen insanoğlu artık hep birlikte konuşuyor. Ve istisnasız hiçbir zaman kimseyi dinlemiyordu. Yani bir sürü ses çıkıyordu  ama artık kimse bir şey anlamıyordu. Yalnız mutsuz ve umutsuzdu hepsi kendi kalabalıklarında. Sosyal olmak için çabaladıkça o sosyal dünyalarında hapsoluyorlardı. Şarjı bitince sanki nefesi daralıyor gibi hisseden küçük beyinler türemişti sokaklarda. Düşünmeyen sadece dayatılanı yaşayan beyincikler. 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder